Wie is Rick Toepoel?
Zelf vind ik dat je iemands karakter niet echt in woorden kan uitdrukken. Als je iemand die je goed kent moet beschrijven, sla je altijd soort van dicht. Maar ja, daar heeft die ander niks aan, dus laat ik maar een poging wagen.
Al mijn verhalen gaan over perspectief. Alles wat ik in de “hij” vorm schrijf, is fictie. Het geeft me onder andere de mogelijkheid te wisselen tussen het perspectief van verschillende karakters.
Zelf ben ik nogal een liefdevolle eikel. Ik vind het leuk om mensen in de zeik te nemen, stomme grappen te maken, etc. Van die opmerkingen maken waar iedereens ogen van gaan rollen. Ook heb ik een beetje een ego, al vind ik niet dat het een ego is als je gewoon beter bent…
(haha)
Dyslexie en schrijven
Ik heb dyslexie en ja, dat is best ironisch. Het blijft een lastig punt voor mij als schrijver. Ik heb tegenwoordig verschillende technieken om goede zinnen te maken, maar er zullen altijd wel fouten in voorkomen die ik gewoon niet zie. Vroeger dacht ik dat er alleen nadelen aan dyslexie zaten, maar er zitten blijkbaar ook een hoop voordelen aan. Zo is mijn geheugen beter, ben ik creatiever en heb ik een oog voor detail. Iets wat goed van pas komt als je voornamelijk romans/fictie schrijft.
Ik denk dat elk mens ook zijn eigen hobby heeft. Iets waar die goed in is of iets waar je echt helemaal in op kan gaan. Zelf had ik jarenlang van alles geprobeerd om mijn hobby te vinden. Klimmen, mountainbiken, golfsurfen, etc. Door mijn dyslexie ga je niet zo snel in de hoek van “schrijven” zoeken.
Toch zijn er twee momenten in mijn leven, waardoor ik die hoek opzocht. Op de middelbare school gingen we een keer op schoolkamp en op een avond hadden we bij een bos een kampvuur. Een leraar vroeg; “Kent er iemand een kampvuur verhaal?” Niemand deed zijn mond open en toen dacht ik: ik ga het gewoon proberen. Ik kende geen verhaal, dus verzon ik het ter plekke. Zo vertelde ik een verhaal van een groep hikers die verdwaalt waren geraakt in het bos en dat er een moordenaar in dat bos verbleef. Eén voor één verdwenen ze en er gebeurde allemaal rare dingen.
Wat ik niet had verwacht, is dat iedereen aandachtig aan het luisteren was. Ik was namelijk helemaal geen prater of iemand die op de voorgrond acteerde, absoluut niet. Na afloop kreeg ik ook een kort applaus, maar bleef het ook soort van stil. Na het verhaal liepen we allemaal weer terug naar het hostel. Een groepje jongens rende voorruit, ging schuilen in de bosjes om er vervolgens uit te springen om de meisjes te laten schrikken. Blijkbaar sloeg mijn verhaal aan. Op de terugreis in de bus werd er aan mij gevraagd of ik nog een verhaal kon vertellen.
Het schrijfgedeelte van schrijven, kwam toen ik stopte bij mijn eerste baan. Ik had namelijk nergens op school geleerd om met 10 vingers te typen. Zo heb ik op mijn HBO ook mijn scriptie met twee vingers getikt. Dus ik nam een maand vrij en heb via een gratis programma online leren typen. Het was één grote frustratie, maar het lukte me wel. Toen ik alle letters wist, moest ik het oefenen. Ik dacht: Ik ga gewoon een verhaal schrijven en het maakt niet uit of ik die afmaak of niet. Ik had een idee in mijn hoofd en ging aan de slag. Het bleek mijn passie te zijn. Opeens denk je: “Oh, dan gooi ik dit erin, dan komt hij die tegen, dan gebeurd er dit.” Het was echt top. Dit verhaal monde uit in mijn eerst boek: “Alles kwijt”.
Alles Kwijt
Het grootste gedeelte van dit stuk, zal niet over het boek gaan, maar vooral over het verhaal achter het boek.
Het boek gaat over een man die aan het begin van het verhaal zijn geheugen kwijt raakt. Alles wat jij leest, is ook wat hij voor het eerst mee maakt. Het is een thriller en het boek is zo geschreven dat je het een tweede keer kan lezen voor een ander perspectief. Tot nu toe heeft niemand dat nog gedaan.
Het verhaal achter het boek wil ik vertellen, aangezien het een verhaal op zich is.
Begin 2020 had ik een uitgever gevonden die mijn boek wilde publiceren. Alleen was mijn boek zo vol met dyslectische spelfouten, dat het eigenlijk alleen door mij te lezen was. Heel veel gaten waar woorden moesten staan en enorm veel spelfouten. Een nachtmerrie voor elke Nederlands leraar. De uitgeverij wilde natuurlijk dat de spelfouten eruit gehaald werden en gaven mij een deadline. Die deadline haalde ik niet. Toen kreeg ik een nieuwe deadline en weer een nieuwe en weer. Ik had dat boek wel 8x gelezen en ik was er helemaal klaar mee. Ik had ook niet genoeg tijd om het door iemand anders te laten nakijken en ik besloot om het niet meer bij hun te laten uitgeven. Alleen had ik het contract al getekend en moest ik 2 jaar wachten voordat ik bij een andere uitgever terecht kon.
In de tussentijd heb ik iemand gevonden die mijn boek met mij wilde nakijken. Er was een leraar Nederlands bereidt om mij te helpen. Top gozer.
Het boek was nu zonder spelfouten en ik kon op zoek naar een uitgever. Pumbo wilde het uitgeven op basis van “printing on demand.” Dit houdt in dat het boek pas gedrukt wordt als het wordt besteld. Een langere levertijd, maar geen onnodige voorraden en papier verlies. We hadden uitgewerkt hoe de voorkant eruit zou zien en ik kreeg een proefexemplaar opgestuurd.
Via de track-and-trace code kon ik zien wanneer het binnen zou komen. Die vrijdag rende ik naar mijn brievenbus, want ja, het is toch je eerste boek. Ik loop mijn huis binnen en ik kreeg een mailtje van PostNL dat het pakket bezorgd was. Ik schrok me dood. Het eerste verhaal wat ik ooit had geschreven, monde uit in het eerste boek, waarvan het eerste exemplaar was bezorgd op vrijdag de 13e om 11:33.
Tja, wat nu?
Ik had twee keuzes. Of ik ga ermee aan de haal en gebruik dit om bekend te worden. “de vervloekte schrijver” is best een titel. Of ik doe niks, want ik kan riskeren dat ik andere mensen vervloek. Noem mij maar paranoïde, maar dat is niet iets wat ik om me geweten wil hebben. Dus ik koos voor optie 2. Ik had het exemplaar gelijk luchtdicht ingepakt en dichtgebonden. Daarnaast heb ik bij de overige exemplaren de binnen- en buitenkant aangepast. Al is de kans nihil of slaat dit gedoe helemaal nergens op.
Ik stuurde het alleen naar familie en vrienden die van tevoren hadden aangegeven dat ze het boek wilde kopen. Ik gaf daarbij aan dat het eerste exemplaar op die datum en tijd bezorgd was. Er is in die 4 jaar tijd niemand dood gegaan, gewond geraakt, of heeft een bezoekje gehad van een grote rode man met hoorns op zijn hoofd.
Achteraf gezien is dit één van de beste keuzes die ik ooit gemaakt heb. Soms doe je dingen voor één reden, maar blijkt het goed te zijn voor een andere reden. Ik kon vroeger niet omgaan met kritiek. Nu is het een stuk beter, want ik vat het minder persoonlijk op.
Zelf noem ik deze situatie: een geluk bij een ongeluk.
(Titel komt nog)
Dit verhaal is nog niet officieel uit, aangezien ik nog geen uitgever heb gevonden. (ughe) hint (ughe)
Inspiratie kan uit de meest rare hoeken komen. Een aantal jaar geleden heb ik 3 maanden lang op twee katten gepast. Die twee hadden zulke duidelijke persoonlijkheden, dat ik bedacht om een verhaal te schrijven vanuit hun perspectief.
Het is een kort komisch verhaal over die twee katten die piraten worden. Ondanks de cartoon voorkant en het feit dat het om twee katten gaat, is het een echt piratenboek. Het zit vol scheldwoorden, harde taal, humor en avontuur. Voordat ik begon met schrijven, nam ik een glaasje rum om in de stemming te komen. Daarnaast ga ik me ook niet nuchter ging inleven in een stel katten. Ik had anderhalve week vrij genomen van mijn werk en heb toen dit verhaal geschreven.
Tot nu toe, vind ik dit het leukste verhaal wat ik heb geschreven. Gewoon lol, lachen en voor mij vooral genieten.
